به ماه مهر

ما رند خراباتی و دیوانه و مستیم
پوشیده چه گوئیم همینیم که هستیم

دیوانگان این دنیایشان را که به نابودی میدهند هیچ. آن دنیا هم خدای دیوانگان راحتشان نمی گذارد. اما رسم دیوانگی همین است. همهی زمینها دیوانه را پس میزند. همین است که به هیچ کجا تعلق ندارند. به هیچ زمانی و مکانی. دیوانگان فرزند ناکجا آبادند و به ناکجا میروند. اما یک راز مخفی در کنه عالم دیوانگی وجود دارد و آنهم این است که به راستی خدای عاقلان، دیوانگان را تحسین میکند.