در ستایش عشق

دهه هشتاد خورشیدی وونگ کار-وای برای خودش برو و بیایی داشت؛ نمیدانم دیگه چرا توی هیچ جمعی و محفلی ازش خبری نیست. ولی من هنوز دوسش دارم؛ و استقبال میکنم از دیدن فیلمهاش و گفتگو دربارهاش؛ ولی انگار الان مد نیست.

میگویند سینما در حال حاضر هنر-صنعت است. ولی هستند هنوز کسانی که در لابلای چرخ دندههای سینما گیر نیفتادهاند و دارند راه خودشان را میروند. حتا حتا اگر از ابزار صنعت سینما در راستای اهداف والای انسانی استفاده کنند.
واسه همینم هست که یه کارگردان مولف کارگردانی است که مسلط به همه علوم و فنون و هنرهاست. حتا هالیوود. هنرمند کسی که بتواند آن کارخانه رویاسازی به تسخیر خودش در بیاورد نه رام آن شود. یکی درام میسازد. یکی مستند و یکی هرجوری که میتواند بگوید.
حالا اگه وجه فلسفه و حکمتش قوی باشه میشه لینچ، عرفانش قوی باشه میشه کیشلوفسکی، تخیل و نقاشی میشه تیم برتون و ... . وونگ کار وای سه گانهای درباره عشق دارد؛ من اسمش رو میذارم در وصف عشق. فیلمهایی که بهم مربوطن و عشق و زمان و رنگ از مولفههاش هستند.
لازمه بگم که یه وجه مشترک دیگهای که بهش میگم امضای کارگردان در آثارش وجود دارد و آنها را بهم متصل میکند. خطی نبودن زمان است؛ زمان در آثار رفیقمون ارتجاعیست. وونگ کار-وای دوست دارم فیلمسازانی که با ابزار هالیوود فیلم بسازند ولی تن به آن ندهند دوست دارم؛ خودشان باشند حل نشوند دوست دارم.
وقتی فیلم اکشن میسازد باز هم احساسات و صحنههای شاعرانه را به نمایش میکشد و صحنههای رزمی را به حاشیه میراند. عینک دودی که همیشه در روز و شب به چشم میزند و از عشق و انسان سخن میگوید من یاد یک کارگردان سینمای دیگهای میاندازه...

"او سالهای رفته را بهخاطر میآورد. انگار که از شیشهی پنجرهای غبارگرفته نگاه کند، میتواند گذشته را ببیند، اما نمیتواند لمساش کند. و هر چیز که میبیند محو و گنگ است."

کتیبهی پایانی، در حال و هوای عشق