گردباد

ابرهای بغض در رویای بارانی شدنسینهها؛ دریاچهای در حال طوفانی شدن پنجهی خونین بالشها پُر از پَرهای قوخوابها دنبال هم در حال طولانی شدن زندگی آن مردِ نابینای تنهاییست که –چشمها را شسته در رؤیای ن...

"همانا ما انسان را در رنج و سختی آفریدیم" هزار هزار جادهی ناتمام مانده و یک تن مشتاق دلم میخواهد دراز به دراز٬ روی زمین٬ رو به آسمان بخوابم و فقط باران ببارد بیخیال تمام روزهایی که رفت٬ به باد؛ به دود٬ به هیچ٬ به سیاهی کهکشانهای بیانتها بیخیال دلها٬ آرزو ها٬ خوابها دلم میخواهد٬ باران همین...

آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفتدر این خانه ندانم به چه سودا زد و رفتخواست تنهایی ما را به رخ ما بکشدتنه ای بر در این خانه ی تنها زد و رفتدل تنگش سر گل چیدن ازین باغ نداشتقدمی چند به آهنگ تماشا زد و رفتمرغ دریا خبر از یک شب توفانی داشتگشت و فریاد کشان بال به دریا زد و رفتچه هوایی...

دهه هشتاد خورشیدی وونگ کار-وای برای خودش برو و بیایی داشت؛ نمیدانم دیگه چرا توی هیچ جمعی و محفلی ازش خبری نیست. ولی من هنوز دوسش دارم؛ و استقبال میکنم از دیدن فیلمهاش و گفتگو دربارهاش؛ ولی انگار الان مد نیست. میگویند سینما در حال حاضر هنر-صنعت است. ولی هستند هنوز کسانی که در لابلای چرخ دندههای سینما گیر نیفتادهاند و دارند راه خودشان را میروند. حتا حتا اگر از ابزار صنعت سینما در راستای اهداف والای انسانی استفاده کنند. واسه همینم هست که یه کارگردان مولف کارگردانی است که مسلط به همه علوم و فنون و هنرهاست. حتا هالیوود. هنرمند کسی که بتواند آن...